Þrír lögfræðingar, (hæstaréttarlögmaður og tveir lagaprófessorar), leiða rök að því að frumvarp ríkisstjórnarinnar, sem Steingrímur J. Sigfússon einn stjórnarliða virðist berjast fyrir, gangi gegn þremur greinum stjórnarskrár lýðveldisins. Úr því verður ekki skorið nema fyrir dómstólum. En Alþingi getur hins vegar afgreitt málið með tiltölulega einföldum þætti, þó svo að það reyni síðar á lagalegar forsendur ríkisábyrgðar.

Hér er lagt til eftirfarandi:

Alþingi samþykki Icesave-frumvarp ríkisstjórnarinnar með fyrirvara um að lögin öðlist ekki gildi fyrr en þau hafi verið samþykkt í þjóðaratkvæðagreiðslu. Samhliða samþykkir Alþingi sérstök lög um þjóðaratkvæðagreiðslu um Icesave-skuldbindingar.

Þetta er einföld aðferð sem allir þingmenn geta sætt sig við ekki síst Jóhanna Sigurðardóttir og félagar hennar í Samfylkingunni, sem hvað hæst hafa talað um að leggja mikilvæg mál í hendur þjóðarinnar. Stjórn og stjórnarandstaða eiga að getað náð sátt um þessa aðferð - annað kemur ekki til greina. Hvorki Jóhanna Sigurðardóttir né Steingrímur J. Sigfússon geta staðið gegn því að landsmenn taki ákvörðun í jafn viðamiklu máli.

Það þarf ekki að ræða Icesave eftir slíka afgreiðslu því þjóðin mun taka ákvörðun, enda eitt stærsta mál þjóðarinnar. Þingmenn geta því snúið sér að öðrum og brýnum málum næstu daga og vikur.

Vísir.is hefur það eftir Þóru Kristínu Ásgeirsdóttur, formanni Blaðamannafélags Íslands, að ríkisvaldið eigi að styðja við fjölmiðla til að tryggja innviði þeirra og lýðræðislega umræðu. Tilefni af þessum ummælum er frumvarp menntamálaráðherra til nýrra fjölmiðlalaga:

„Í frumvarpinu er ekki tekin afstaða til þessarar spurningar. Við erum eina þjóðin á Norðurlöndum þar sem enginn stuðningur er við aðra fjölmiðla en ríkisútvarp. Mér finnst að við eigum að skoða allar leiðir til að efla fjölmiðla og tryggja fjölbreytni og fjölræði þar. Við stöndum uppi með fjölmiðla á brauðfótum og mikil óánægja er með ástandið þar. Ég held að við þurfum að taka afstöðu til þessarar spurningar til að ná árangri.“

Það er verulegt áhyggjuefni fyrir íslenska blaða- og fréttamenn ef formaður Blaðamannafélagsins er haldinn þeirri ranghugmynd að rétt sé að ríkisvæða störf þeirra að hluta til með opinberum styrkjum. Hvernig ætli fjölmiðlar taki á framkvæmda- og löggjafarvaldinu, þegar þeir eru orðnir háðir opinberum fjárstuðningi? Hvernig verður hægt að treysta íslenskum fjölmiðlum til að standa varðstöðu fyrir almenning, þegar þeir eru háðir duttlungum stjórnmálamanna?

Íslenskir fjölmiðlar glíma flestir við mikinn vanda, líkt og flest íslensk fyrirtæki. En lausnin á vandanum er ekki ríkisvæðing þeirra að hluta. Formaður Blaðamannafélagsins gerði betur í því að berjast fyrir því að samkeppnisstaða á fjölmiðlamarkaði verði leiðrétt. Að komið verði í veg fyrir að ríkið sjálft reki fjölmiðla í beinni samkeppni við þá sem eru í eigu einkaaðila, hvort heldur er á auglýsingarmarkaði eða í samkeppni um áskrifendur.

Degi íslenskrar tungu er fagnað á fæðingardegi Jónasar Hallgrímssonar. Það er vel. Fátt er mikilvægara þjóðinni en að huga að tungumálinu og meðferð þess. Tungumálið sameinar, gerir okkur að þjóð.

Katrín Jakobsdóttur mennta- og menningarmálaráðherra fer víða í dag og veitir m.a. verðlaun Jónasar Hallgrímssonar. Hætt er við að hinn langi titill ráðherrans hefði vafist fyrir málhögum Jónasi. Í tilefni dagsins er lögð fram fróm ósk. Leggjum af ný og löng heiti ráðuneyta. Þau eru tungubrjótar. Tökum aftur upp hin styttri og þjálli. Fáir eru oftar í fréttum en ráðherrar hvers tíma. Mennta- og menningarmálaráðherra er langur titill og óárennilegur. Menntamálaráðherra, eins og titillinn var, er betri. Menntaráðherra enn betri.

Ekki er gerð athugasemd við verkefnabreytingar einstakra ráðuneyta. Jafn margt rúmast undir menntamálaráðherra (menntaráðherra) og mennta- og menningarmálaráðherra.

Sama gildir um efnahags- og viðskiptaráðuneyti. Það hét viðskiptaráðuneyti og var okkur tamt, sem og viðskiptaráðherra. Það ráðuneyti rúmar líka efnahagsmál. Teljist efnahagsmálin viðameiri á ráðuneytið einfaldlega að heita efnahagsráðuneyti og æðsti maður þess efnahagsráðherra.

Dómsmálaráðuneytið var gott og gilt. Kirkjumálin voru þar en þvældust ekki fyrir heiti ráðuneytisins í mæltu máli. Langlokan dómsmála- og mannréttindaráðuneyti er óþjál. Mannréttindi rúmast undir hatti dómsmálaráðuneytis án þess að nefna þau sérstaklega í heitinu.

Það þarf heldur ekki að hafa mörg orð um hið nýja samgöngu- og sveitarstjórnarráðuneyti. Er ekki einfaldara að vera samgönguráðherra en samgöngu- og sveitarstjórnarráðherra, jafnvel þótt sveitarstjórnarmál heyri undir viðkomandi ráðherra? Byggðaráðuneyti og byggðaráðherra gætu leyst hugsanlegan ágreining um heitið. Það rúmar í senn samgöngur og sveitarstjórnir.

Katrín menntaráðherra, kipptu þessu í liðinn.

Jón Bjarnason, sjávarútvegs- og landbúnaðarráðherra.

Svo segir í 2. grein draga að reglugerð um vigtun og skráningu sjávarafla, sem kynnt hefur verið í sjávarútvegs- og landbúnaðarráðuneyti Jóns Bjarnasonar. Þetta þýðir á mannamáli að ráðherrann ætlar að stöðva siglingar íslenskra fiskiskipa með ferskan fisk á erlendan markað. Fyrirhugaðar aðgerðir munu og takmarka mjög möguleika á útflutningi á ferskum fiski í gámum.

Með aðgerðum sínum ætlar ráðherrann að knýja fram vinnslu á afla í landi, með góðu eða illu, því viðurlög eru boðuð í reglugerðinni fari menn ekki að boði ráðherrans.

Á pappírum lítur það vel út að stuðla að vinnslu afla í landi. Það sem ráðherrann vill hins vegar ekki viðurkenna er að ferskur fiskur úr sjó er fullunnin vara. Fiskurinn er eftirsóttastur þannig á erlendum mörkuðum – og fyrir hann fæst hærra verð en svokallaðan unninn fisk.

Á þessi einföldu sannindi minnti Jónas Kristjánsson, fyrrum ritstjóri, í liðnum mánuði þegar Sigmundur Ernir Rúnarsson alþingismaður beindi fyrirspurn til sjávarútvegsráðherra „um aðgerðir til að koma í veg fyrir útflutning á óunnum fiski“. Af orðalagi fyrirspurnar þingmanns Samfylkingarinnar mátti ráða að óráð væri að flytja út ferskan fisk og var hann því á sömu nótum og sjávarútvegsráðherra Vinstri grænna. Jónas benti þeim félögum á eftirfarandi:

„Ferskur þorskur af Íslandsmiðum er fimm sinnum dýrari hér í Gent [í Belgíu] en þíddur þorskur í neytendaumbúðum. Það hrekur skrif manna, sem telja frystingu og neytendaumbúðir vera hástig fiskvinnslu, fullvinnslu. Veruleikinn er annar. Ferskur fiskur er fullunnin vara, frystur fiskur í neytendaumbúðum er bara redding fyrir horn. Allt, sem við getum selt ferskt úr landi, eigum við að selja þannig. Aðeins á að frysta það, sem ekki selst ferskt. Frysting er afgangsstærð, ekki fyrsti kostur. Áratugum saman hef ég bent á þetta, en samt tala menn enn um frystingu sem fullvinnslu. Óunnin vara er fullunnin.“

Hagsmunasamtök sjómanna, skipstjóra og útvegsbænda í Vestmannaeyjum taka sjávarútvegsráðherra á hné sér vegna áformanna, telja enda með réttu að verið sé að skerða stórlega og jafnvel leggja af útflutning á ferskum fiski í gámum.

Í sameiginlegri yfirlýsingu frábiðja þau sér fyrirhugaðar breytingar, og segja þær svo arfavitlausar að engu tali taki. Þær komi aðeins til með að skerða tekjur og atvinnufrelsi sjómanna og útgerða.

Samtökin minna á ákvæði í kjarasamningi sjómanna og Samtaka atvinnulífsins um að ávallt skuli leitast við að fá hæsta verð fyrir aflann. Markaðir erlendis beinlínis hrópi á ferskan fisk, segja Eyjamenn, og neytendur séu tilbúnir að borga vel fyrir þá góðu vöru sem ferskur fiskur frá Íslandi sé.

Margar útgerðir og sjómenn þeirra hafi um langt árabil varið miklum tíma og fjármunum í að þróa og byggja upp þessa markaði. Ef ráðamenn þjóðarinnar ætli að loka alfarið á útflutning á ferskum fiski sé hreinlegra að segja það beint út en ekki með reglugerðaræfingum og lagaflækjum, segir í ályktuninni.

Upp á hverju finnur þessi arma ríkisstjórn næst til þess að skaða atvinnulíf þjóðarinnar?

Þarna hefur sem sagt átt sér stað aðlögun náttúrunnar. Haft er eftir Ásgeiri Jónssyni, formanni fjallskilanefndar á Tálknafirði, að féð hafi nægt beitiland og gott skjól í fjallinu. Samt skal útrýma því og þar hengja menn sig í dýraverndarlög um að lausaganga sauðfjár sé ekki leyfileg af mannúðarástæðum.

Nítján kindur náðust í leiðangrinum í gær, fjórtán lifandi en fimm hröpuðu fyrir björg í aðgerðunum. Hvaða rugl er þetta? Er mannúðlegra að hrekja féð í opinn dauðann en að leyfa þessum villistofni að lifa? Augljóst er að hann kemst vel af við íslenskar aðstæður.

Ef beita ætti sömu rökum má alveg eins segja að fella ætti öll hreindýr á landinu en þau lifa villt í íslensku umhverfi eftir að hafa verið flutt til landsins fyrir nokkrum öldum. Er það mannúðlegt að láta þau óáreitt uppi á öræfum í íslenskum vetrarstormum?

Hvað með refinn? Stundar hann ekki útvistina allan ársins hring, svo ekki sé minnst á hagamúsina? Ætla smalar að huga að þessum stofnum - í mannúðarskyni?

Um villiféð í Tálkna gilda ekki lög um lausagöngu sauðfjár. Þetta eru skepnur sem aldrei hafa komið í hús, ekki frekar en kynslóðir forfeðra þeirra og -mæðra. Þessi dýr hafa aðlagast útigöngu allan ársins hring. Líkamsbygging þeirra er orðin önnur en þess sauðfjár sem tekið er á hús að vetri til. Ef rétt er hjá fjallskilanefndarformanninumn, að aðstæður séu góðar fyrir féð, nægt æti og skjól, á að láta stofninn afskiptalausan og leyfa honum að dafna.

Aðgerðir mannskepnunnar í gær hafa eflaust komið í veg fyrir þessa athyglisverðu þróun íslensks villidýralífs. Í fjallinu munu enn vera fjórar til fimm kindur sem ekki náðist til í gær en stefnt er að annarri aðför að þeim. Gangi smölunin svipað og í gær verða þær annað hvort gómaðar eða hrundið fyrir björg.

Það verður ekki á mannúðina logið.

Nú liggur fyrir að forsætisráðherra meinti ekkert með þessum orðum. Svokallaður viðaukasamningur sem ríkisstjórnin hefur gert við Breta og Hollendinga, gerir ráð fyrir að hægt sé að leita til dómstóla en að niðurstaðan breyti í engu gerðum samningum. Bresk og hollensk stjórnvöld verða í ekki bundin af niðurstöðu dómstóla þegar og ef þeir fella sinn dóm. Allt tal forsætisráðherra um að Íslendingar gætu ekki gefið frá sér þann sjálfsagða rétt að leita réttar síns fyrir dómstólum, var í besta falli orðhengilsháttur og í versta falli vísvitandi blekking.

Í samtali við Mbl.is 29. september sagði Jóhanna Sigurðardóttir:

„Ég mun aldrei samþykkja þetta mál nema ég sé sátt við þá niðurstöðu og treysti mér til þess að fylgja henni fram fyrir íslenska þjóð með minni ríkisstjórn.“

Af þessu má ráða að Jóhanna Sigurðardóttir sé sátt við að standa að réttarfarslegu afsali fyrir íslensku þjóðina. Hún treystir sé að standa frammi fyrir Íslendingum og verja samning sem tryggir að erlend ríki verði í engu bundinn af því að fara eftir niðurstöðu dómstóla. Allt á kostað Íslendinga.

Það eina sem hægt er að segja: Jóhanna, skömm þín er mikil.

Í viðtali við fréttastofu Ríkisútvarpsins 11. október svarar Jóhanna Sigurðardóttir spurningum um stöðu á Icesave-málinu. Daginn áður hafði Ögmundur Jónasson, fyrrverandi heilbrigðisráðherra sagt að Bretar og Hollendingar vildu ekki fallast á þann fyrirvara sem Alþingi setti í sumar varðandi ríkisábyrgð, að Íslendingar hefðu möguleika að leita réttar síns fyrir dómstólum. Ráðherrann fyrrverandi vildi halda fast í þennan fyrirvara og sagði sig úr ríkisstjórn vegna þessa.

Orðrétt sagði Jóhanna Sigurðardóttir í áðurnefndu viðtali:

„Við erum að reyna að fá ásættanlega niðurstöðu einmitt í það mál. Öðruvísi förum við ekki með það fyrir þingið nema að við fáum ásættanlega niðurstöðu í það mál sem við treystum okkur að bera fyrir þingið. Það er alveg ljóst.“

Síðan er forsætisráðherra spurður um hvort það væri ásættanleg niðurstaða ef það þurfi að falla fá fyrirvaranum um að leita til dómstóla til að fá úr því skorið hvort greiðsluskylda sé á ríkinu vegna Icesave.

„Ég ætla ekkert að úttjá mig um það. Ég er fyrst og fremst að fara þá leið í þessu efni sem sannviskan býður mér og ég treysti mér að fara fram með fyrir hönd þjóðarinnar og auðvitað felst það í þessu að það er ekki ásættanlegt ef að okkur verður bannað að leita réttar okkar síðarmeir ef að í ljós kemur að okkur hefur ekki borið þessi greiðsluskylda á Icesave-láninu.“

Þetta svar forsætisráðherra er óskiljanlegt. Annað hvort er Jóhanna Sigurðardóttir að kasta ryki í augum almennings eða að hún skilur ekki samhengi hlutanna.

Með hvaða hætti á að koma í ljós að Íslendingum beri ekki að greiða Icesave, nema fyrir dómstólum? Ráðherrann telur að Íslendingar eigi að halda réttinum að leita á náðir dómstóla, ef í ljós kemur að greiðsluskylda hafi ekki verið fyrir hendi!!

En afhverju skyldi það vera óásættanlegt nú að Íslendingar geti ekki leitað á náðir dómstóla þegar slíkt var ásættanlegt í sumar þegar reynt var að troða hinum nöturlega Icesave-samningi í gegnum þingið?

Hér á AMX hefur verið rifjað upp hvernig Jóhanna Sigurðardóttir hefur sveiflast til og frá í Icesave-málinu. Þá hefur einnig verið farið yfir það hvað forsætisráðherrann hefur sagt um samskiptin við Alþjóðagjaldeyrissjóðinn. Hún hefur ítrekað fullvissað þingheim um að AGS hafi ekki haft í hótunum eða sett afgreiðslu Icesave sem skilyrði fyrir aðstoð við Íslendinga.

Vegna þess hvernig verkstjórinn hefur haldið á málum er ríkisstjórnin lömuð og lítt til verka fallin og vandinn vex frá degi til dags. Framhjá þeirri staðreynd komast spunameistarar ráðherrans ekki. Því miður er forsætisráðherrann hluti vandans sem við er að glíma en ekki partur af lausninni.

Ríkisstjórn Samfylkingar og Vinstri grænna undir forystu Jóhönnu Sigurðardóttur er ónýt og mun ekki bera gæfu til þess að finna leiðir úr þeim ógöngum sem íslenskt efnahagslíf hefur í ratað. Innri deilur Vinstri grænna eru aðeins sjúkdómseinkenni og líklega ekki versta einkennið sem hrjáir ríkisstjórnina.

Verkstjórn í ríkisstjórninni er í molum. Forsætisráðherrann veit ekki hvert skuli halda nema þá til Brussel, sem hann var þó fullur efasemda um að væri lausnin fyrir nokkrum árum. Jóhanna Sigurðardóttir hefur misst trúnað við íslenska kjósendur og æ færri treysta henni til þess að sinna verkstjórn í ríkisstjórn sem þarf að taka erfiðar ákvarðanir - en þó ekki síður að marka ákveðna framtíðarsýn og -stefnu fyrir íslenskt samfélag. Stefnuræðan síðasta mánudag var aðeins staðfesting á því að forsætisráðherra hefur tapað öllum áttum. Ræða sem er full af innantómum klisjum, sem hafa verið endurtekin með reglubundnu millibili, missir marks og almenningur hættir að trúa og treysta.

Vera kann að hægt verði að klastra saman ríkisstjórninni en hún mun enga burði hafa til að takast á við verkefnin og almenningur - venjulegt fólk - mun greiða reikninginn. Allt tal um norræna velferðarstjórn er marklaust hjal fólks sem leggur meira á sig við að búa til slagorð en finna lausnir á vandanum.

Stærstu dagblöð landsins skilja ekki þann vanda sem við er að glíma.

Fréttablaðið telur rétt að Samfylking, Framsóknarflokkur og Sjálfstæðisflokkur eigi að mynda ríkisstjórn - hrunflokkastjórnina. Ritstjóri blaðsins telur að aðeins þessir flokkar séu starfhæfir á Alþingi. Fréttablaðið er á villigötum líkt og Morgunblaðið sem segir í leiðara í dag, miðvikudag 7. október:

„Á það hefur raunar verið bent að aðrir möguleikar séu hvað stjórnarmynstur varðar, til að mynda minnihlutastjórn Vinstri grænna sem fengi stuðning til að leysa úr þeim brýnu verkefnum sem hafa strandað í núverandi ríkisstjórn, aðallega vegna óbilgirni Samfylkingarinnar í Evrópusambands- og Icesave-málum.“

Ritstjórn Morgunblaðsins hefur undanfarið gælt við að Sjálfstæðisflokkurinn taki af skarið og veiti Vinstri grænum stuðning í minnihlutastjórn. Slíkt er ekki aðeins rangt heldur beinlínis galið.

Vinstri grænir eru klofnir í herðar niður. Ráðherrar flokksins hafa unnið skemmdarverk í atvinnumálum á undanförnu og Sjálfstæðisflokkurinn getur aldrei stutt ríkisstjórn þar sem situr ráðherra sem tók þátt í að skipuleggja árás á Alþingi og lögregluna. Ef það gerist mun Sjálfstæðisflokkurinn klofna. Það er svo einfalt.

En hitt er rétt að nú þurfa Sjálfstæðisflokkurinn og Framsóknarflokkurinn að taka af skarið. Þeir þurfa að tryggja að hér sé starfshæf ríkisstjórn næstu vikur og mánuði, þangað til gengið verður aftur til kosninga. Sú ríkisstjórn er ekki annað en starfsstjórn og þá kann að vera skynsamlegt að kallaðir verði til menn utan Alþingis. Utanþingsstjórn í nokkra mánuði kann að vera eini raunhæfi möguleikinn til að sigla í gegnum brimið næstu vikur - stjórn með stuðningi allra flokka. Og þá verður boðað til kosninga innan fimm til sex mánaða.

Hitt er svo annað að fjárlagafrumvarp Steingríms J. Sigfússonar og Jóhönnu Sigurðardóttir er lítið annað en vinnuplagg, sem sett hefur verið saman í fljótheitum án nokkurrar fyrirhyggju. Flest sem skiptir máli við tekjuöflun ríkissjóðs er óljóst. Ekki er vitað hvernig skattar á tekjur einstaklinga, hvort heldur launatekjur eða fjármagnstekjur, verða útfærðir á komandi ári. Eins og AMX greindi frá í gær má ætla að 460 þúsund krónur verði meðalbyrðin á hverja fjölskyldu í landinu. En ljóst er að þungann mun millistéttin bera og því líklegt að byrði hennar verði aukin um allt að eina milljón króna að meðaltali á komandi ári. Millistéttin er undir sérstakri atlögu ríkisstjórnarinnar.

Svo illa er frumvarp ríkisstjórnarinnar unnið að iðnaðarráðherra hafði ekki hugmynd um að leggja ætti á 16 milljarða króna auðlinda- og orkugjald á komandi ári. Slík skattheimta setur öll áform um erlenda fjárfestingu í uppnám. Samhliða ætlar ríkisstjórnin er tvöfalda álögur á innlenda framleiðslu með hækkun vörugjalda.

Snaran er því hert og smá saman mun atvinnulífið hætta að anda og heimilin kafna.

En skattheimta ríkisstjórnarinnar eru ekki einu baggarnir sem heimilin og fyrirtækin í landinu þurfa að bera. Okur-stýrivextir Seðlabankans er uekkert annað en leynd skattheimta á allt efnahagslífið sem kostar tugi milljarða króna á hverju ári. Engin skynsamleg rök eru fyrir okur-vöxtum Seðlabankans. Efnahagslífið er botnfrosið, gjaldeyrishöft koma í veg fyrir eðlileg samskipti við aðrar þjóðir, og heimilin eru hætt að eyða - eru í nauðvörn að standa undir okrinu. Okur-vaxta-skattheimta Seðlabankans leggst jafn á fyrirtækin í landinu, sem og heimilin, og það óháð efnahag.

En okur-vaxtastefna Seðlabankans tónar hins vegar vel við stefnu ríkisstjórnarinnar í ríkisfjármálum. Koma á böndum yfir allt sem hreyfist.

Afsögn Ögmundar Jónassonar, sem þó segist styðja ríkisstjórnina, er sjúkdómsmerki ónýtrar ríkisstjórnar undir forystu forsætisráðherra sem ver meiri tíma í felum en að verkstýra erfiðum verkefnum.

Forsætisráðherra hefur enga þá sýn á framtíð landa og þjóðar að hægt sé að binda vonir við bjartara sé framundan í íslenskum efnahagsmálum. Fjármálaráðherra ætlar sér að beita úreltum úrræðum við stjórn ríkisfjármála sem munu lama allt með aukinni skattheimtu. Viðskiptaráðherra er týndur eftir að hafa reynt að telja landsmönnum trú um að þeir ættu að samþykkja afarkosti Icesave-samkomulagsins, án nokkurra fyrirvara. Nú hefur hann tekið við sem yfirmaður efnahagsmála.

Samfylkingin er enn eins og rjúpa við staurinn og sér ekkert annað en aðild að Evrópusambandinu, sem eina allsherjarlausn. Vinstri grænir gera allt sem í þeirra valdi stendur til að koma í veg fyrir uppbyggingu atvinnulífsins, nú síðast með því að eyðileggja uppbyggingu álvers og gagnavers á Suðurnesjum.

Það er rétt hjá höfundi Staksteina Morgunblaðsins að tækifærið til myndunar þjóðstjórnar rann okkur úr greipum. Það er einnig rétt að hugsanlegur stuðningur við minnihlutastjórn Vinstri grænna er úr sögunni, hvað varðar Sjálfstæðisflokk og Framsóknarflokk. Hugmynd ritstjórnar Morgunblaðsins um utanþingsstjórn er í besta falli óskhyggja sem sett er fram í örvæntingu þar sem annað er ekki í boði.

En það er rétt hjá ritstjórum Morgunblaðsins að Sjálfstæðisflokkurinn sé ekki tilbúinn í ríkisstjórn fyrr en eftir nýjar kosningar. Staksteinar Morgunblaðsins hafa rétt fyrir sér, en eina ályktunin sem hægt er að draga er sú að nú sé skynsamlegt að boða til kosninga. Sjálfstæðisflokkur og Framsóknarflokkur geta lýst því yfir að þeir muni verja starfsstjórn annars hvors stjórnarflokksins, falli fram að kosningum.

En við fáum ekki starfhæfa ríkisstjórn fyrr en að loknum nýjum kosningum.