Icesave-samþykkt aðgöngumiði að ESB?

Fáum dylst sú staðreynd, að samskipti Íslands við umheiminn er mikilvægasti hornsteinn þess stöðugleika sem þjóðinni er nauðsynlegur til að geta haldið sjálfstæði sínu. Allt frá samþykkt lýðveldisstofnunar, árið 1944 þegar Bandaríkjamenn tryggðu sjálfstæði okkar með símskeyti frá forseta Bandaríkjanna til Þingvalla hinn örlagaríka dag, 17. júní, var stöðugleikinn verið tryggður.

Ísland þarf bakhjarl

Nú hafa veður skipast í lofti. Samskiptin við Bandaríkin hafa gliðnað og hér hefur ekki enn verið skipaður sendiherra frá því að diplómatísk samskipti slitnuðu með brotthvarfi sendiherra þessa sterkasta bakhjarls Íslands allt frá lýðveldisstökunni. Íslendingar skertu þar með lýðveldið og fullveldið í þokkabót. Ekkert ríki er fullvalda án eigin varnarliðs eða hers. Og við nutum hvors tveggja frá Bandaríkjunum um áratugaskeið.

Núskellur Icesave á okkur og ESB-aðilidarumsókn samhliða. Þetta er að verða okkur Íslendingum ofraun. Á að samþykkja eða synja Icesave-samkomulagð sem gert var við Breta og Hollendinga? Og þá líka að samþykkja að synja ESB-aðild? Það er allt undir er okkur tilkynnt. Og hvað ef samþykkt verður –eða hvorugt? Hvað gerum við Íslendingar þá?

Samskipti Íslands við umheiminn, hornsteinninn; hverfur þetta hvort tveggja við að fella Icesave-samninginn? Varla. Við verðum áfram þjóð, en það verður enn þungt fyrir fæti að ná saman endum. Alveg eins þótt enginn Icesave-samningur hefði séð dagsins ljós. Þjóðarskuldirnar, erlendu lánin sliga þjóðfélagið, jafnvel meira.

Það er einfaldlega þungur róður að vera Íslendingar, sjálfstæð þjóð, rúmlega 300 þúsund með u.þ.b.190 þúsund skattborgara. Hvernig gátum við þá þessa áratugi haldið í horfinu sem þjóð? Sannleikurinn er einfaldlega sá, að það gátum við vegna stuðnings og bakhjarls voldugustu þjóðar heims, Bandaríkjanna. Ísland naut stuðnings Bandaríkjanna í flestum greinum

Hvað sem forsetinn gerir.....

Eftir að hafa flett ekki færri en fjórum „hrunbókum“ um fall þjóðarinnar er ekki nema sanngjarnt að ætla að hér hafi verið á ferðinni hrein pólitísk glópska, andlegt kjarkeysi og glópska þjóðarinnar allrar. Einnig ráðamanna og forseta lýðveldisins.

Þess vegna hefði mátt ætla – einmitt núna – á þessum örlagatímum, að biðina eftir svari forseta Íslands mætti rekja til persónulegra tilrauna hans við að leita eftir stuðningi annarra þjóða til að greiða úr málum okkar. Ekki síst Bandaríkjanna, sem hafa – þegar öllu er á botninn hvolft – nokkrar skyldur við Íslendinga. Þótt ekki sé nema fyrir þá ábyrgð sem þeir tóku með því að tryggja sjálfstæði okkar árið 1944.

Í nýjársávarpi forseta Íslands fyrir nokkrum dögum segir hann:

„Við setningu Alþingis í haust hét ég á þingheim og þjóðina að sameinast í því verki að endurreisn efnahagslífsins yrði komin á skrið um miðbik hins nýja árs. Þau orð voru hvatning, einskonar herhvöt. Og nú felur raunhæft mat í sér að endurreisn er í augsýn. Við getum gert hið nýja ár að upphafi þáttaskila. En þá þurfum við öll að leggjast á árarnar.“

Það er nýtt í máli ráðamanna hér að taka orðið „herhvöt“ sér í munn. – Það skyldi þó aldrei vera að forseti Íslands sjái nauðsyn þess að landsmenn hugi að sinnaskiptum, m.a. varðandi það að annast sjálfir varnir sínar með þegnskyldustörfum uppvaxandi kynslóða líkt og annars staðar er talið sjálfsagt. Ýmist með herskyldu eða þegnskylduvinnu í margvíslegu formi í ákveðinn en stuttan tíma ævinnar?

Að athuguðu máli sýnist ekkert annað koma til greina hjá forseta Íslands en synjun á samþykkt Alþingis á Icesave-samningnum og koma síðan á utanþingsstjórn. Núvarandi stjórnarflokkar virðast allsendis óhæfir til að taka á aðsteðjandi vandamálum þjóðfélagsins.

Æskilegasta leiðin

Hvort sem látið verður að kröfu Breta og Hollendinga vegna gjaldþrota bankaútibúa og Icesave-samnings, eða dómstólar látnir skera úr um málið, verður að telja æskilegustu leiðina að óska eftir aðkomu J.P.Morgan bankans um upptöku dollara sem gjaldmiðils, ásamt því að bankinn og Alþjóðagjaldeyrissjóðurinn finni flöt á því að greiða lán þessi á miklu lengri tíma og lægri vöxtum en nú er talað um; þetta 25 – 30 árum. Sem yrði mun léttbærara greiðsluferli en það sem nú er rætt um á Alþingi

Bauðst ekki þekkt bandaríkst lögfræðifyrirtæki til að takast á við Icesave-samninginn fyrir Íslendinga? Var boðinu hafnað eða er það enn í fullu gildi? Kannski sama fyrirtækið og núna hefur gerst talsmaður íslensku ríkissstjórnarinnar á erlendum vettvangi?

Það verður að segja sem er, að nútíminn leikur ekki við okkur Íslendinga og sé ekki ætlunin að leita annarra úrræða en hinna hefðbundnu, að bíða og sjá hvað verða vill er það ótæk niðurstaða fyrir fámenna þjóð sem sótt hefur verið að, jafnt innanlands sem utan. Landsmenn munu ekki sætta sig við að Icesave-samþykktin sé í raun hugsuð sem aðgöngumiði að Evrópusambandinu. – Þetta er eitt þeirra lykilatriða sem forseti Íslands verður að skilgreina á blaðamannafundi sínum að morgni 5. janúar 2010.