Ekki er það beysið

Hin kalda hönd kreppunnar vofir yfir. Gjörningaveður gæti verið í aðsigi. Hagstjórnarmistök huglausrar vinstri stjórnar eru dýru verði keypt. Það gæti orðið erfiðleikum bundið að sigla út úr því fárviðri sem skekur þjóðarskútuna undir skipsstjórn bóndasonarins kotroskna, sem nú gegnir embætti fjármálaráðherra. Hann hefur ekki aðeins reynst sínum nánustu samherjum illa. Svo fór jú sem kunnugt er að sveitungar hans og samherjar sendu honum opið bréf og töldu hann hafa gengið í berhögg við ályktanir landsfundar þess flokks sem hann er þó í formennsku fyrir! Hitt er sýnu verra hversu illa hann hefur reynst þjóð sinni. Óttinn og undirlægjuhátturinn gagnvart nágrannaþjóðum okkar í Evrópusambandinu og taglhnýtingum þeirra í Samfylkingunni er á góðri leið með að koma Íslendingum á vonarvöl.

Hver skyldi hann vera sá mikli ótti í brjósti þessa garps að ekki skuli berast eitt andvarp frá því brjósti til varnar sinni þjóð? Í allt sumar og fram á þennan vetur hafa jafnt andstæðingar sem og sumir samherjar hans reynt að leita svara. Tíminn hefur leitt þau í ljós eitt af öðru. Allar þær ástæður, sem Steingrímur tilgreindi og taldi raunverulegar, reyndust tylliástæður. Gunnar Sigurðsson leikstjóri afhjúpaði hann í Icesave-málinu. Dominiqe Strauss fullyrti að engin tengsl væru milli lánsafgreiðslu AGS og tafanna í uppgjörinu við Breta og Hollendinga. Lánveitingar frá Norðurlöndum eru hafnar þrátt fyrir að Icesave sé ófrágengið nú á öðrum sunnudegi í aðventu. Ein af annarri hafa þessar ástæður óttans raknað upp og afhjúpað fjármálaráðherra hvað eftir annað sem ómerking orða sinna. Hver er þá þessi ægilegi ótti sem hann getur ekki nefnt en býr þó svo djúpt í brjósti hans. Jú, hann er einfaldlega sá að fari hann ekki að fyrirmælum Samfylkingarinnar um skilyrðislausa uppgjöf gagnvart yfirgangi Breta og Hollendinga í Icesave-málinu og tafarlausa inngöngu í Evrópusambandið þá falli stjórnin og hann missi ráðherradóminn!

Ekki er það beysið. Hann er reiðubúinn að skuldsetja þjóð sína fyrir hundruð milljarða, þar sem óvissuþátturinn mælist í milljarðatugum ár hvert fyrir ráðherradóm. Hann er tilbúinn að framselja fullveldi þjóðarinnar til Brussel fyrir ráðherradóm. Hann er tilbúinn að setja helsi á frelsi þjóðar sinnar sem, allar götur síðan hún fluttist frá Noregi, hefur viljað vera frjáls frá erlendri áþján. Afkomendur Gota og Herúla með arfsagnirnar austan úr Skýþíu um Óðin, Ása og Vani, frjálsir menn sem komu á sinni sjálfstæðu stjórnskipan hér á landi. Frelsið er það sem þessi þjóð hefur alltaf barist fyrir og aldrei getað gleymt. Það sveið í sárið þegar Þorvarður Þórarinsson, síðasti goðinn, gaf Noregskonungi Austfirðingafjórðung 1264, tveimur árum eftir að aðrir goðorðsmenn höfðu svarið Hákoni Noregskonungi skatt. Árni Magnússon skrifaði grátandi undir hér í Kópavogi sumarið 1662 undir brugðnum byssubröndum Bjelkes höfuðsmanns þegar Íslendingar voru neyddir undir einveldi Dana. Vesaldómur og þýlyndi fjármálaráðherra gagnvart Samfylkingunni er með eindæmum. Að hann hafi ekki mannrænu í sér til að mæla á móti grunnhyggnum, léttúðugum ásetningi þeirra um að afsala réttindum Íslendinga sem fullvalda, sjálfstæðrar þjóðar í hendur erlendra skattheimtumanna er með eindæmum. Við hliðina á Steingrími eru útrásarvíkingarnir eins og fermingardrengir, slíkur getur skaðinn orðið. Fyrir ráðherradóminn virðist hann tilbúinn að ganga alla leið, fórna fullveldinu og tæma fjárhirslurnar. Kotroskinn kallar hann svo yfir þingsalinn „að nú sé verið að taka til eftir áralanga óstjórn Sjálfstæðisflokks og Framsóknarflokks“. Fyrir utan Alþingishúsið heyrðist inn á þingfund fyrir nokkrum vikum leikið úr hljómtækjum á hæsta styrk lagið „Þú ert pínulítill karl“...