Fyrningarleiðin kemur niður á sjómönnum

Calum Davidson

?Sameiginlegir hagsmunir sjómanna og útgerðarmanna hafa sennilega aldrei verið jafn rækilega undirstrikaðir og nú þegar sjávarútvegurinn stendur frammi fyrir þeirri ógn sem stafar af þeirri áætlun stjórnvalda að hefja fyrningu aflaheimilda í haust."

„Það verður engum til góðs þegar upp er staðið ef á að fara að taka kvóta af þeim sem starfa við sjávarútveginn í dag. Þeir einu sem ég hef heyrt mæla þessu bót er menn sem vilja komast inn í útgerð enn eina ferðina. Þessir sömu menn hafa í sumum tilvikum selt sig út úr aflamarkskerfinu mörgum sinnum en komist jafnharðan inn bakdyramegin. Það geta varla talist góð meðmæli með þessum hugmyndum,“ skrifar Grétar Rögnvarsson, skipstjóri á Jóni Kjartanssyni Eskifirði, í grein sem birtist í Morgunblaðinu um helgina, en til hennar er vitnað á vef Landssambands íslenskra útvegsmanna. Grein hans má lesa hér:

Fyrningarleiðin kemur niður á sjómönnum

„Sameiginlegir hagsmunir sjómanna og útgerðarmanna hafa sennilega aldrei verið jafn rækilega undirstrikaðir og nú þegar sjávarútvegurinn stendur frammi fyrir þeirri ógn sem stafar af þeirri áætlun stjórnvalda að hefja fyrningu aflaheimilda í haust. Þessar hugmyndir koma til með að bitna á sjómönnum, sem hafa valið sér þennan starfsvettvang til framtíðar, launum þeirra og þar með afkomu fjölskyldna þeirra.

Sjómenn sem starfa hjá íslenskum útgerðum eru í flestum tilfellum búnir að starfa lengi hjá sömu útgerð og hafa þar með tekið þátt í veiðum til margra ára innan sömu útgerðar. Í sumum tilfellum hafa sjómenn og útgerðir í sameiningu tekið þátt í að afla þess kvóta sem er oftast vistaður á því skipi, sem viðkomandi sjómaður starfar á, þó möguleiki sé á hagræðingu innan útgerðar.

Tökum sjálfan mig sem dæmi. Ég hef starfað á sama skipinu, Jóni Kjartanssyni SU 111 hjá Eskju hf., með nánast sama mannskap í 21 ár. Við tókum þátt í frumkvöðlastarfi á veiðum á norsk-íslenskri síld, kolmunna og nú makríl. Oft hefur þetta verið gert við erfiðar aðstæður og verið stíft sótt til að afla okkur veiðireynslu. Ef við hefðum ekki sótt í kolmunnann t.d. vestur af Írlandi ættum við lítinn kvóta í dag. Það gleymist oft í þessu samhengi að veiðireynsla okkar er um leið veiðireynsla Íslands. Á það reynir í milliríkjasamningum um skiptingu veiðiheimilda úr deilistofnum sem flakka um allan sjó.

Það verður engum til góðs þegar upp er staðið ef á að fara að taka kvóta af þeim sem starfa við sjávarútveginn í dag. Þeir einu sem ég hef heyrt mæla þessu bót er menn sem vilja komast inn í útgerð enn eina ferðina. Þessir sömu menn hafa í sumum tilvikum selt sig út úr aflamarkskerfinu mörgum sinnum en komist jafnharðan inn bakdyramegin. Það geta varla talist góð meðmæli með þessum hugmyndum.

Og hver eru svo rökin fyrir fyrningu? Engin að því er virðist. Allt er þetta gert að lítt eða óhugsuðu máli, bara til að koma til móts við háværar raddir fólks, sem fæst hefur nennt að hafa fyrir því að setja sig inn í málefni sjávarútvegsins. Fyrningarleiðin er öllum til tjóns. Hún elur á ótta hjá þeim sem við sjávarútveginn starfa og á eftir að stöðva alla framþróun í atvinnugreininni.“